من چه سبزم امروز
و چه اندازه تنم هشيار ست
زندگی خالی نيست:
مهربانی هست
سيب هست
ايمان هست
دشت هايی چه فراخ
کوههايی چه بلند
در گلستانه چه بوی علفی می آيد
من در اين آبادی پی چيزی می گشتم؛
پی خوابی شايد....پی نوری..ريگی ..لبخندی...
آری؛ تا شقايق هست زندگی بايد کرد.
+ نوشته شده توسط نو ید در چهارشنبه بیست و سوم فروردین 1385 و ساعت
21:19 |
